Share

 Νικηφόρος Βρεττάκος

Γεννήθηκε στις Κροκεές Λακωνίας την 1η Ιανουαρίου 1912. Έζησε τα παιδικά του χρόνια στο πατρικό του κτήμα στην Πλούμιτσα, κοντά στον Ταΰγετο, και τα μαθητικά του στις Κροκεές και το Γύθειο, από το Γυμνάσιο του οποίου αποφοίτησε. Νέος εγκαταστάθηκε στην Αθήνα για σπουδές που δεν πραγματοποίησε και άσκησε διάφορα επαγγέλματα ως ιδιωτικός υπάλληλος (1930-1938), έπειτα ως δημόσιος υπάλληλος (1938-1947) και ως φιλολογικός συντάκτης περιοδικών και εφημερίδων. Πήρε μέρος στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940-1941 και ύστερα στην Εθνική Αντίσταση. Το 1954 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος στον Πειραιά. Την περίοδο της δικτατορίας (1967-1974) έζησε αυτοεξόριστος σε χώρες της Ευρώπης.
Ο Νικηφόρος Βρεττάκος είναι ένας σημαντικός σύγχρονος Έλληνας ποιητής και ακαδημαϊκός, που σημάδεψε µε το έργο του τον εικοστό αιώνα. Διακρίνεται για το βαθύτατο ανθρωπισμό της ποίησής του και την ιδιομορφία των εμπνεύσεών του. Εξέδωσε περισσότερες από 15 ποιητικές συλλογές και αρκετά πεζά έργα, στα οποία εξυμνεί την αγάπη, την ειρήνη, τον ανθρωπισμό και το ελληνικό πνεύμα. Ποιήματά του μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες. Υπήρξε μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών. Πήρε μέρος σε πολλά ποιητικά συνέδρια και φεστιβάλ στο Λονδίνο, στην Αχρίδα της τότε Γιουγκοσλαβίας κ.ά. Τιμήθηκε με δύο Πρώτα Κρατικά Βραβεία (1940 και 1956), το Βραβείο Εθνικής Αντίστασης (1945), το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών (1976), το Βραβείο Ουράνη κ.ά. Το 1980 πραγματοποίησε τα αποκαλυπτήρια του μνημείου του «αγνώστου ναυτικού» στο λιμάνι του Γυθείου.
Το 1987 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Ήταν κάτοικος Αθηνών και ομιλούσε Γαλλικά και Ιταλικά. Απεβίωσε στις 4 Αυγούστου του 1991. Ο Δήμος Αθηναίων απονέμει ένα λογοτεχνικό βραβείο στη μνήμη του. Το Αρχείο του έχει δωριθεί και σώζεται στη Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Σπάρτης.
Από τον Οκτώβρη του 2010 ο ποιητής της φύσης Νικηφόρος Βρεττάκος (1912-1991), αναπαύεται στην Πλούμιτσα, τον ορεινό οικισμό της Λακωνίας όπου πέρασε τα παιδικά του χρόνια αλλά και εκείνα της τρίτης ηλικίας. Ο γιός του Κώστας Βρεττάκος κατάφερε να υλοποιήσει το όνειρό του ποιητή για τη δημιουργία πνευματικού κέντρου στον οικισμό της Πλούμιτσας, ξανακτίζοντας το μισογκρεμισμένο πέτρινο σπίτι που αγναντεύει τον Ταΰγετο. Οι φίλοι του ποιητή (οικογένεια ντε Νόρα) έκτισαν ανοικτό θέατρο και αναστήλωσαν το γειτονικό ξωκλήσι. Το σπίτι και το θέατρο θα είναι διαθέσιμα σε καλλιτέχνες ως χώρος έμπνευσης και δημιουργίας.